De lange busreis van Arequipa naar Puno leidde ons langs een stadje genaamd Juliaca. De mensen in dit knooppunt kunnen niet rekenen op inkomsten uit toerisme, mijnbouw of visserij. De armoede was dan ook goed merkbaar. Vooral de straten lagen er heel slecht bij. De bussen en vrachtwagens moeten verplicht de hoofdweg nemen die er op zijn zachtst gezegd hobbelig bijligt. Net ervoor had het geregend, waardoor vele straten blank stonden. Gelukkig was dit enkel maar een passage en geen effectieve halte.
De stad Puno is gelegen aan het befaamde Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld (3910 m boven de zeespiegel). Over een lengte van 165 km kun je nog moeilijk van een meertje spreken. Het grootste deel van het meer is gelegen op Peruviaans grondgebied. Het overige deel behoort tot Bolivia.
Het water van het Titicacameer staat gekend als zijnde drinkbaar, omwille van het laag zoutgehalte. Tenminste het deel dat in Peru ligt. De golven (en dus de wind) hebben er voor gezorgd dat het zout afgezet werd op het Boliviaans gedeelte.
Viel er verder nog iets te beleven in Puno? Goh, niet zo heel erg veel. Het dient vooral als uitvalsbasis om de eilanden op het meer te gaan bezoeken.
We zijn in de plaatselijke kathedraal nog even een kaarsje gaan branden voor al onze bloglezers. :-)
Een standbeeld van de oprichter van het Incarijk, Manco Capác, willen we jullie niet onthouden.
Volgende etappe: een bezoek aan de drijvende eilanden van Uros en een overnachting op het eiland Taquile, dat alles temidden het Titicacameer.
De stad Puno is gelegen aan het befaamde Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld (3910 m boven de zeespiegel). Over een lengte van 165 km kun je nog moeilijk van een meertje spreken. Het grootste deel van het meer is gelegen op Peruviaans grondgebied. Het overige deel behoort tot Bolivia.
Het water van het Titicacameer staat gekend als zijnde drinkbaar, omwille van het laag zoutgehalte. Tenminste het deel dat in Peru ligt. De golven (en dus de wind) hebben er voor gezorgd dat het zout afgezet werd op het Boliviaans gedeelte.
Viel er verder nog iets te beleven in Puno? Goh, niet zo heel erg veel. Het dient vooral als uitvalsbasis om de eilanden op het meer te gaan bezoeken.
We zijn in de plaatselijke kathedraal nog even een kaarsje gaan branden voor al onze bloglezers. :-)
Een standbeeld van de oprichter van het Incarijk, Manco Capác, willen we jullie niet onthouden.
Een pose bij de volle maan kon echter ook niet ontbreken.
Volgende etappe: een bezoek aan de drijvende eilanden van Uros en een overnachting op het eiland Taquile, dat alles temidden het Titicacameer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten